Tafelmanieren

Soep, ik hou ervan. Ieder weekend brouw ik een pannetje, waarbij zoon Sem vooral uitkijkt naar mijn winterse variaties. Bij de soep serveer ik altijd een té groot assortiment belegde broodjes. Ja, ik hou van veel. Het zit ook in mijn meisjesnaam, Van der Meer. Wat ik ook op tafel zet, steevast maak ik meer dan we op kunnen. Eten is voor mij een feestje en persoonlijk kijk ik uit naar ons avondmaal. Het is een rustmoment, zonder telefoon en altijd iets gemeenschappelijks. Zo ook de zaterdag waarop mijn linzensoepje is goedgekeurd door een gast aan tafel. Of de vriend van mijn jongens het meent, dat weet ik natuurlijk niet. Hij heeft in ieder geval goede tafelmanieren, die ik bij mijn jongens even in twijfel trek wanneer de soep al is opgeslurpt en deze vriend pas met zijn derde hap begint.

Gewoonten

Enkele gezinsleden voelen zich aangesproken wanneer ik aandacht voor onze tafelmanieren vraag. Dat rustmomentje mag best wat langer en de soep mag met aandacht gegeten worden. Dat vindt onze tafelgenoot ook die meteen zijn mening aanzet:
“Tim zat vorige keer bij KFC. Dat ging niet zo netjes. Volgens mij moeten jullie hem nog een beetje opvoeden.”
We lachen allemaal hartelijk. Op mysterieuze wijze zitten de vellen en kip-kruiden altijd op Tims voorhoofd. Bij een eventuele date, geen aanrader om te bestellen. Zo heeft iedereen zijn maniertjes en een beetje bijsturen kan. Zijn vader had achtentwintig jaar geleden ook andere eetgewoonten. Daar lag altijd een halve bord appelmoes naast zijn Hollandse maaltje. Nu is hij fan van de internationale keuken en dan bedoel ik niet alleen een portie babi-pangang van de plaatselijke poep Chinees. Nee, wat eten betreft, heb ik weinig gedoe aan tafel.

Zolang ik God eer en mijn hart erbij is, is ieder gebed goed.

Bidden aan tafel

Naast een juslepel die altijd languit in de pan ligt en hier en daar een plotselinge “ik kon er echt niks aan doen” oprisping gaat verder alles prima. Deze zaterdag gaat het zonder geknoei en dat is knap gezien ons tempo. Toch herinnert onze jonge gast mij aan nog een belangrijk tafelritueel.
“Linda, je mag best bidden hoor. Als je dat graag wilt.”
Waarop ik hem hardop bedank en daarna God voor al het lekkers op én aan tafel. Ik vraag daarnaast om een zegen voor een mooie avond die gaat volgen. Een gebed blijkt ook in een snel tempo te kunnen. Het hoeft geen langdurige monoloog te zijn. Meestal bid ik in stilte aan tafel, soms hardop. Zolang ik God eer en mijn hart erbij is, is ieder gebed goed. Dat geldt natuurlijk voor alle dingen, maar deze jongen maakt mij erop attent dat als ik in stilte bid, ik mij eigenlijk wegcijfer voor de ander. Best gek wanneer het om een goede gewoonte of belangrijke waarde betreft. Ik neem zijn advies mee en mij vooral voor om dit anders te gaan doen. Dezelfde avond bid ik hardop in mijn bed voor moederlijke wijsheid en bescherming van drie jonge mannen die het Utrechtse nachtleven in duiken.

Voorziening

Wanneer ik de volgende dag bij het ontbijt een paar redelijk frisse mannen aan tref en onze logee vertrekt, krijg ik een knuffel en zijn observatie.
“Tim en Sem zijn verwend met zo’n lieve moeder. Je maakt zo veel lekkere dingen klaar en zorgt goed voor iedereen. Dank je wel voor alles.”
Waarop ik hem bedank voor het compliment en spontaan eraan toevoeg dat het voor mij aan het einde van de rit belangrijk is of ik een goede moeder ben geweest. Dat kan je namelijk nooit meer overdoen.
Ik word geconfronteerd met mijn eigen woorden en besluit nog meer aandacht te geven aan het moment aan tafel, voordat die klanten de deur uit zijn. Al zie ik mij geforceerd de boel bij elkaar houden terwijl ze liever op de bank uitbuiken met hun telefoon. Okay, laat ik in ieder geval beginnen met hardop bidden. Zo blijf ik mijzelf en mijn gezin herinneren aan wat belangrijk is, aan de tijd met elkaar en hoe God ons toch mooi voorziet. Zelfs met vriendjes met goede tafelmanieren.

6 comments on Tafelmanieren

  • Riet Morren

    Wederom met veel belangstelling jou bloge weer gelezen Linda.
    Tafelmanieren je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen.
    Wel leuk dat zo,n jonge gast jou zo waardeerd en jou laat blijken dat jij een goede moeder bent ,maar dat waarderen jou jongens ook wel denk ik.
    Aanstaande zondag moederdag,wacht maar eens af!,,
    Veel plezier met schrijven ,ga zo door ik zie er naar uit,!
    Lieve groet ❤

    • Linda Klinkenberg (author)

      Waardering doet altijd goed! Fijn dat u altijd met plezier mijn schrijfsels leest. Liefs, Linda 😘

  • Rien van der Meer

    Wat een leuk verhaal Linda. Zo herkenbaar en zo ‘echt’. Bij het lezen kwam bij mij direct het beeld op van jou heerlijke boys die bij ons aan tafel van jongst af aan niet zo nauw keken. Vooral Tim keek niet zo precies ‘hoe het allemaal hoorde’. Voor de zekerheid haalde Oma en/of Opa de volle glazen maar uit zijn buurt. Maar er is ook een spreekwoord wat zegt; “zo de oude zongen, piepen de jonge”. Dus aan wie ligt het nou dat zij wat minder precies zijn aan tafel ??? Ja, helemaal goed geraden, aan ons dus. Met ons bedoel ik ouders en grootouders hahaha. Overigens zie ik al die keren dat wij, met de jongens erbij , buiten de deur eten dat er weinig/niets op hun tafelmanieren is aan te merken. Ik hou jou wat mindere ervaringen dus maar op wat ‘gemakzucht’. En daar heb ik wel een verklaring voor. Ooit,……………. toen jij zo jong was als Tim en Sem nu, enz.enz. enz. 😉
    Maar let op. Hun manieren worden veeeellllllll beter als er vriendinnen aan gaan schuiven, let op mijn woorden. Zelf de soep eten zij dan zonder te slurpen :-))

    • Linda Klinkenberg (author)

      Tim is nog steeds wat onhandig, maar ach als dat alles is. Gaat vast beter inderdaad wanneer er vrouwen in het spel zijn. Wat moesten we toch zonder vrouwen!🥰

  • Naomi

    Heel mooi om te lezen. Ik merk dat eten met aandacht je een stuk ontspanning geeft en bovendien kun je er dan meer van genieten. Wat betreft dat hardop bidden: Zelfs als ik alleen ben, bid ik tegenwoordig vaak hardop. Ik merk dat ik anders te makkelijk ‘afdwaal’. Door hardop te bidden, lukt het me beter om echt met aandacht te bidden en om niet ondertussen met van alles en nog wat bezig te zijn. In het begin vond ik het heel raar, maar het wende toch en nu vind ik het fijn(er) dan in stilte bidden.
    En wat een práchtig compliment gaf de jonge gast!

    • Linda Klinkenberg (author)

      Hoi Naomi,
      Klopt helemaal! Ik ervaar dat ook. Ook hardop meezingen met de worship in de kerk, brengt mij fijn in contact met de Heilige Geest. Heerlijk vrijuit bidden!

Laat een reactie achter op Riet Morren Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *