Kerstengel

Met beleid hangt Eefje het glazen engeltje in de boom. Het krijgt daar een gewone plek. Het engeltje schittert en buigt zo nodig mee, zonder te vallen. Vreugde ervaart zij vooral door bij het licht te zitten en dierbare dingen om haar heen. Opzichtige ballen geeft zij voorrang. Het engeltje herinnert Eefje aan haar moeder.  ‘Doe jij de piek erin, mam?’ Joshua kijkt Eefje met zijn pretogen aan. Ook hij heeft de liefde voor kerst van oma overgenomen. Ieder jaar zetten ze samen de boom neer en is het gezin “slachtoffer” van Eefjes optimistische kersthumeur. Dat overigens ietwat kantelt, wanneer…

De juiste tijd

“Fijne tijd, jongens. Geniet van alles!” Met een grote lach en een gezicht vol medeleven zwaai ik mijn jongens uit. Om vervolgens op mijn stoel met een kop koffie naar buiten te turen en een brok weg te slikken. Ik kan mijzelf stoerder voordoen voor mijn lezers, maar kom eigenlijk tot de conclusie dat ik net als mijn (schoon)moeder moeite heb wanneer een kind met het vliegtuig het land verlaat. Als tiener snapte ik vroeger niks van die treurende blikken. Nu wel. En, dit weekend helemaal. Het zijn er ook wel meteen twee die geheel vrijwillig zonder mij naar Spanje…

Geloof jij niet?

Iets in mij zoekt altijd naar datgene wat ons verbind. Bij het vraagstuk geloof blijkt dit echter ingewikkelder dan gedacht. Of je nu gelooft of niet, de meeste lezers kunnen zich wel identificeren met liefde. Maar als ik hierover schrijf, dan kom je er nog niet achter wat liefhebben is. Zo werkt het volgens mij ook met geloof. Het geloof opdringen heeft dus niet zo veel zin en zo ontdek ik dat mijn blogs vanuit dat oogpunt eigenlijk geen enkele functie hebben. Hoe schrijf ik dan woorden van geloof, waar iedereen zich in zou kunnen herkennen? Een lastige klus. In…

De pijp uit

‘Het zijn er zeven. Helaas is mevrouw ter Lier ook overleden’ Ik app het naar mijn baas, wanneer een bewoonster ons ontvalt. De jaarlijkse herdenkingsdienst komt eraan en ik mag meehelpen om degenen die zijn gestorven in het licht te zetten. Dit jaar dus “slechts” zeven mensen, ondanks die hete zomer. Als iemand sterft, kan je als gangbare uitdrukking zeggen dat iemand ‘de pijp uitgaat.’ Dat klinkt voor mij wat oneerbiedig. Bij de pijp uit gaan, denk ik trouwens aan een geboortekanaal, waar met veel moeite een wonderlijk schepsel wordt uitgeperst. Hoe zwaar een geboorte ook is, zwaarder blijkt de dood.…

Alsjeblieft!

‘Ik hou het echt niet meer!’, zeg ik en besluit mijn broek naar beneden te trekken. Mijn blaas staat na twee bakken koffie en een flesje water op knappen en ik overtuig mijzelf tijdens de wandeling door het stille Groningse landschap dat niemand mij in de bosjes naast de grote ophaalbrug ziet zitten.  Sander gooit de zwaarbepakte backpack op zijn rug en kijkt naar links. ‘Er komt een boot aan Lin.’, zegt hij lachend. Ik sta met mijn blote kont richting het water. Met een ruk en ietwat onhandig  trek ik mijn broek omhoog.  Oeps, net op tijd. De brug…