Lief en leed

Van zijn correct gekapte haar krijg ik een weeïg gevoel in mijn maag. Hij kan er niks aan doen, maar ik mag hem niet. Ik zie de schijnheiligheid in zijn ogen, maar misschien wil ik dat wel zien. Hij rijkt mij de post aan, waarbij hij even mijn hand aanraakt. Ik kijk hem niet aan, maar bedank. Volgende keer moet ik beter opletten als ik mijn huis verlaat.
Zijn naam is Chris begreep ik van Anne. Een vreemde vogel. Van top tot teen word ik opgenomen. Ik friemel ongemakkelijk aan mijn oorbel en lach wat schaapachtig als hij inhoudsloze monologen over het weer en mijn voortuin houdt. Ik hou niet van opdringerige mannen. Wie wel?

Anne is mijn buurvrouw. Zij is goud. Graag op zichzelf en anders vraagt ze duidelijk wat ze nodig heeft. Zo let ik op haar hondje Harold als zij met haar breiclub een midweek in Denemarken verblijft. Dat zij er op uit gaat op haar leeftijd, waardeer ik wel. Met een dementerende man in het zorghuis is het niet makkelijk, maar gelukkig denkt zij ook aan zichzelf. Iedere dag bezoekt zij Evert op dezelfde tijden. Of hij het doorheeft, weet zij niet. Maar als zij niet komt, is hij van slag. Dat zeggen de zusters. 
Ik geloof dat het zorgpersoneel het lastig vindt dat zij zelf weinig tijd aan ouderen kunnen besteden en een schuldgevoel aanpraten lukt bij Anne wel. Net zoals de dementie aan Evert knaagt, zo vreet het ook bij Anne wat weg. Zij kan hem alleen liefde geven en hij heeft het niet door. Toch blijft Anne positief. Het zal haar geloof zijn dat haar op de been houdt.
Ik ga altijd blijer weg als ik haar heb gezien. Het is haar lach die niet overheerst of verbloemt. Haar energie is net als het zien van de vredige voorjaarszon. Daar kan ik ook zo gelukkig van worden. Ook al zeg ik niks, haar warmte voel ik nog lang nagloeien.
‘Dan pakt Evert ineens mijn hand en knijpt erin,’ vertelde zij mij laatst.
‘Dat is genoeg.’
Is dat zo? vraag ik mij af.
Liefde. Wat kan dat toch moeilijk zijn. Leed krijg je erbij. Je kan er maar beter niet aan beginnen.

Terwijl ik met de post in mijn handen naar mijn auto loop, houd ik mijn hoofd gebogen door de regen. Het is herfst. Er breekt weer een andere periode aan. Misschien moet ik ook eens gaan bidden voor een innerlijk zonnetje.
Op kantoor ben ik zoals gewoonlijk stil en werk ik door. In de pauze eet ik mijn groene salade en vertel ik Hella dat ik na het werk de zonnestudio maar eens een bezoekje breng. Niet handig, aangezien haar moeder aan huidkanker is overleden.
Als ik vier uur later onder de UV-lampen lig, vraag ik mij af wat erger is.
Je dierbaren verliezen door dementie, aan kanker of plotseling, door een ongeluk?

8 comments on Lief en leed

  • Rien van der Meer

    Ik wil ook wel zo’n buurvrouw. Zonnebank ??? …………oei oei. De f mag jij er zelf bij zetten. 🙂

  • Yvonne Alefs

    Lieve Linda, ik denk dat het allemaal even erg is, en dat het daarom maar goed is dat je zelf niet de keuze hebt. Ik heb namelijk van dichtbij meegemaakt hoe mijn moeder na jaren kanker als gevolg van een hersentumoroperatie eerst 3 maanden lang in een coma lag en uiteindelijk overleed aan een longontsteking. Die periode van 3 maanden waren een hel voor mijn vader, die daar nog steeds na bijna 5 jaar nog heel veel verdriet over heeft. Bij mijn schoonvader aan de ander hand scheurde van het ene op het andere moment de aorta in zijn buik. Na 3 dagen overleed hij. Drie dagen tegenover 3 maanden; het leed was net zo intens en het verlies even groot.
    Mijn vader had maar wat graag mijn moeder nog jaren verzorgd, ook al was ze een kastplantje geweest, maar diep van binnen ben ik dankbaar dat hun dat allebei bespaard is gebleven. Het verlies van een dierbare hoe lang of kort dat proces ook duurt, het is allebei even verdrietig, brengt evenveel hartenpijn en net zoveel gemis.
    xxx

    • Linda Klinkenberg (author)

      Wat vervelend dat je dit allemaal al hebt meegemaakt. Fijn dat je er open en ook hier op mijn site over deelt! Ik geloof ookdat iedere lijdensweg verdriet en pijn brengt. Dat maakt geen verschil. Daarnaast is het een eigen (loslaat)proces. Het is fictief, dit stuk. Maar, het is een vraag die wel eens ter discussie wordt gesteld en ik mij afvraag. Alsof het ene erger of beter is dan het andere. Ik heb een ziekteproces en sterfbed bij mijn schoonmoeder meegemaakt en het verdriet gezien. Niet alleen de verscheurdheid in het ouderlijk gezin, maar daarmee ook onrust in mijn gezin. Ik hoop en bid dat men in elk proces God kent. God geeft kracht, rust en steun in iedere situatie. <3

  • angelique meer

    mooi en echt uit je hard geschreven het raakt je mooi zoon menselyke persoonlykheid en supper mooi dat jy van een glimlach van je buurvrouw bly word ik zal het ergste vinden als ik een keus moet maken je dierbaren verliezen door dementie lykt me verschrikkelyk je ziet de persoon v an wie je houd gewoon weg kwynen dat zal my het meeste verdriet doen gr angelique

    • Linda Klinkenberg (author)

      Ja. Dementie maak ik dichtbij mee in mijn werk bij de ouderen. Het is echt verschrikkelijk voor naasten… Dank je wel voor je lieve woorden. Gooi jouw mooie glimlach maar op vandaag! xxx

  • Riet morren

    Hoi Linda,wederom weer mooi geschreven.
    Wij blijven je volgen ,nog veel schrijfplezier.
    Kijken uit naar het volgende verhaal.
    Lieve groeten uit lemmer.😊😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *