Het fijne van ouder worden, is dat je jezelf niet meer aan anderen hoef te spiegelen, minder goedkeuring nodig hebt en beseft dat je niemand anders hoeft te worden. Aanvaarding en genezing van je zelfbeeld ligt ook niet in de woorden van anderen. Al help je de ander natuurlijk wel met een spiegel van liefde.
Ik voel mij soms net Johannes, die anderen graag helpt. Geroepen om, als een stem in de woestijn, te getuigen over het licht. Als blogger deed ik dat ook gretig. In het slagveld van de wereld die elkaar kwetst voelde ik mij geroepen om iets van de hemel te laten zien.
Toch durf ik het de laatste jaren niet zo goed om onaangekondigd over het geloof te spreken.
Geloofspraatjes
Of het nu de Islam of het joden- en christendom is, het geloof wordt aardig op de proef gesteld en is vaak een reden tot gedoe. In het nieuws komen de extremen en dat zijn vaak slecht nieuws gesprekken.
Ik vind de boodschap van Jezus goed nieuw, maar ga het geloof niet aan je opdringen. Na een jaar stilte hier, is in deze tijd een verkooppraatje over het geloof niet altijd een goed idee. Sterker nog, vele kerken dragen tegenwoordig bij aan een geloof waar ik niet bij wil horen. Een wereldse marktplaats met farizeëers. Ik lees over en zie religieuze gemeenten met sektarische trekken die het beter weten en eigen voorwaarden scheppen om erbij te horen. Over die vorm, kan ik weinig goeds schrijven.
Mensen oordelen, dus kerkgangers ook. We meten elkaar de maat en horen preken die zeggen: ” je bent een kind van God, maar… of je bent aanvaard, als… “. Zo houden wij elkaar als mens afhankelijk en klein. Ook de kerk blijkt dus een doorsnede van de wereld met mensen die niet graag hun fouten erkennen en scheppen zij een vorm die niet werkt. Al probeer ik hier vromig wat open en transparant te zijn, ik heb ook mijn eigen vorm die ik denk nodig te hebben om te overleven.
Maar goed, geen blog van mij zonder iets over het geloof. Laten we het over de inhoud van het Christelijk geloof hebben en niet de vorm waar ik het in giet. Of je gelooft, of niet en of je mij gelooft, of niet.
Volgens mij is God degene die geen voorwaarden schept. God houdt sowieso van je.
Jezus’ woorden en Gods onvoorwaardelijke liefde liggen overal voor het oprapen.
Vanmorgen sla ik weer eens een kerkbezoek over en ik ben okay. Ook al leef ik en doe ik niet altijd okay. De juiste boodschap horen, de juiste boodschap geven, het blijkt niet altijd makkelijk.
Toch liggen Jezus’ woorden en Gods onvoorwaardelijke liefde overal voor het oprapen.
De vier woorden die ik van Carlo Boszhard gisteren in een act tijdens de musical van Moulin Rouge voor mijn doorgezakte voeten kreeg geworpen, zijn er een paar om te onthouden.
Het gaat om vrijheid, schoonheid, waarheid en liefde in het leven. Waarden die je overal in het leven vindt, als je er maar naar zoekt.
Of dat nu in de kerk is of in de entertainmentwereld. Ik had dit moment met die leukerds van schoondochters niet willen missen. De liedjes en zo samen tijd doorbrengen, verbindt. Iets dat de kerk ook goed begrijpt. Ja, we hebben bij te dragen aan elkaar. De liefde is een uitnodiging, geen dwang. En de liefde, zoals God het bedoelt heeft, al die mooie vruchten, liggen voor het oprapen.
Het goede oogsten
Ik moet denken aan de oecumenische viering die ik tegenwoordig op mijn werk geef. Sta ik daar wat van Gods liefde te verspreiden en een paar oude psalmen met valse noten te zingen. Ondanks de valse noten, noemen enkele senioren mij al dominee. Hoe grappig is dat?
Zo was het vorige week dankdag en sprak ik over de oogst. Hoe we vertrouwen en hoop houden over wat gaat komen met wat je hebt gezaaid. De vruchten en het graan komt en het groeiproces gaat vanzelf. We hebben te maken met omstandigheden die de oogst in de war sturen, en het geloof sterkt ons dat alles op de juiste tijd uit komt. En zo houd ik moed dat ik misschien voor het einde van het jaar een paar hoge noten oogst.
Bij dat proces tussen zaaien en oogsten, kan je niet onder je eigen werken uit. Daarvan leren, is het enige wat we kunnen. Jij doet je best én God doet de rest.
Wat je zaait dat oogst je.. een tekst met de oorsprong uit de Bijbel en eentje waar we zelf alleen maar naar kunnen kijken en niet moeten misbruiken.
En, zo geloof ik dat ik mijzelf maar weer eens even terugtrek om te reflecteren wat ik moet aannemen, wat niet en wat dus goed is om te geloven. We worden als mens geslingerd van hoogmoed naar vrees en komen hierdoor verder van de waarheid af te staan.
Daar in het midden tussen hoogmoed en vrees in, ervaar ik de weg van vrede. Ik ga maar even zitten en spreek het onze lieve vader gebed uit. Daarin laat ik alles los en vind ik Gods stem. En, wat Hij te zeggen heeft, dat geloof ik wel!