Posts Written ByLinda Klinkenberg

Schaam je!

Ik doe mijn best om als mens vredelievend en geduldig over te komen. Het is een levensdoel op zich. Dat ik mij dan soms behoorlijk schaam voor iets dat ik doe of zeg is inherent aan dat besluit. Ook dat ik schrik van de kleine, maar lange, oorlogen die in relaties en gezinnen worden gevoerd. Doordat ik niet uit ben op wrijving raak ik wel eens verward met wat ik wel en niet tolereer. Met het gevolg dat ik dan onverwachts met een duidelijke toon mijn emoties ventileer of anderen terechtwijs. Voor jezelf opkomen en een ander corrigeren is zeker niet…

#ikbendrieminutenstil

Okay, ik begin deze blog eens met een vraag. Beheers jij jouw emoties? Ik denk het antwoord al te weten. Best lastig hè? Dit vraagstuk houdt mij de laatste tijd bezig. Wat vraagt God van mij over de ruimte die ik mag geven over mijn gevoel, heb ik stil te blijven vanuit respect voor de ander en wanneer deel je Zijn gedachten? Sinds ik God ken, weet ik dat ik mijn ego niet zo serieus moet nemen. Toch is boosheid of irritatie naar het gedrag van een ander niet per definitie fout. Jezus gaf immers ook wel eens ruimte aan…

Is dat even schrikken

In de haven van Hamburg arriveert een groot cruiseschip. Een dek vol mensen maakt foto’s en zij schrikken niet als de scheepstoeter drie keer luidt. Je raadt het al, ik schrik wel. Mijn thee ligt half over het terras waar ik zit en ik lach. Wat lijk ik toch op mijn omaatje. Ze leeft niet meer, maar haar schrikreactie leeft in mij. Niet vanwege een slecht geweten, maar door mijn dromerige geest schrik ik mij dagelijks te pletter bij onverwachtse verschijningen, luid getoeter of ander spontaan lawaai. Schrikken doe ik ook nog vaak van het nieuws en al dat wereldleed.…

Het zijn de kleine dingen die het doen

Met haar blauwe ogen staart ze voor zich uit. Ik heb geen idee waaraan ze denkt. Dat ze een kwartier geleden een broodje at en het bestek in haar mouw stopte, dat is ze in ieder geval al vergeten. Waarschijnlijk geniet ze van de twee vogeltjes in de binnentuin die van tak tot tak ronddartelen. Het zijn de kleine dingen die het doen, des te meer in deze levensfase. Buiten het zorghuis draait de wereld door. In beslag genomen door de waanzin van alledag en het najagen van geld en geluk. Gelukkig? Dat is mevrouw de Vries als haar dochter…