Zo moeder, zo zoon

Hij is de jongste, mijn liefste benjamin. Met zijn jas goed dichtgeritst, springt Sem al snotterend op zijn fiets. Ik sta in mijn ochtendjas te zwaaien en tik op het laatste moment nog even op het raam. Hij hoort het, gelukkig. Het geluid van zijn muziek staat niet te hard. Het ligt niet aan hem dat ik soms mijn “geruststel-checklist” afwerk. Zo wil ik weten of hij genoeg drinkt, niet de kantjes op school eraf loopt en of hij zijn gsm uitdoet voor het slapen gaan. Het klopt dat ik erom kan lachen, maar liever niet wil dat hij mijn…

Onder de hemel

Het is maandagochtend, het moment waarbij ik meestal wat langer mijn bijbel bestudeer. Aangezien ik wat lichtgeraakt ben en dat zelf soms veroordeel bij anderen is het tijd om aan mijzelf te werken en wat rust en zingeving te zoeken. Ik sla de bijbel open en kom terecht bij Prediker. Treffend al zeg ik zelf. Zo lees ik: ‘met heel mijn hart onderzoeken wat onder de hemel plaatsvindt.’ Het is een regel uit Prediker 1 en ik ben altijd verrast hoe God mij zo toespreekt via de bijbel. Wil het niet, dat Hij deze regel niet alleen voor mij heeft…

Niet goed genoeg

Dit ontevreden, ongelukkige gevoel is wat meerdere vrouwen vast herkennen en sommigen hard hun best voor doen om het te verdoezelen. Zo eentje was ik ook. Verward door een emotie, lastige omstandigheid, vervelende mensen of die zak chips die ik dan in één keer op at, praatte ik mijzelf aan dat ik niet knap of goed genoeg was. Bizar, denk ik nu. Want, zo snel een zak chips weg eten, is toch best knap! De wereld om ons heen Deze maand ben ik vijfenveertig jaar geworden en gelukkig weet ik nu beter. Al ging daar meer dan twintig jaar overheen.…

Lief en leed

Van zijn correct gekapte haar krijg ik een weeïg gevoel in mijn maag. Hij kan er niks aan doen, maar ik mag hem niet. Ik zie de schijnheiligheid in zijn ogen, maar misschien wil ik dat wel zien. Hij rijkt mij de post aan, waarbij hij even mijn hand aanraakt. Ik kijk hem niet aan, maar bedank. Volgende keer moet ik beter opletten als ik mijn huis verlaat. Zijn naam is Chris begreep ik van Anne. Een vreemde vogel. Van top tot teen word ik opgenomen. Ik friemel ongemakkelijk aan mijn oorbel en lach wat schaapachtig als hij inhoudsloze monologen…

Zeker weten

Wat is de norm? Als je mijn directe omgeving vraagt om mijn persoonlijke kenmerken weer te geven, ben ik altijd verrast over de antwoorden. Zo zien twee collega’s het anders. De ene noemt mij een chaoot en makkelijk. De ander kan zich daar niet in vinden en ik weet dat zij denkt dat ik alles onder controle heb en mijn werk serieus neem. Het grappige is, beiden is waar.  Volgens mij draait het grotendeels om de interpretatie van de ander van wat jij brengt in de wereld. De eigen bedachte norm van wat waar is en in welk hokje je…