Is dat even schrikken

In de haven van Hamburg arriveert een groot cruiseschip. Een dek vol mensen maakt foto’s en zij schrikken niet als de scheepstoeter drie keer luidt. Je raadt het al, ik schrik wel. Mijn thee ligt half over het terras waar ik zit en ik lach. Wat lijk ik toch op mijn omaatje. Ze leeft niet meer, maar haar schrikreactie leeft in mij. Niet vanwege een slecht geweten, maar door mijn dromerige geest schrik ik mij dagelijks te pletter bij onverwachtse verschijningen, luid getoeter of ander spontaan lawaai. Schrikken doe ik ook nog vaak van het nieuws en al dat wereldleed.…

Het zijn de kleine dingen die het doen

Met haar blauwe ogen staart ze voor zich uit. Ik heb geen idee waaraan ze denkt. Dat ze een kwartier geleden een broodje at en het bestek in haar mouw stopte, dat is ze in ieder geval al vergeten. Waarschijnlijk geniet ze van de twee vogeltjes in de binnentuin die van tak tot tak ronddartelen. Het zijn de kleine dingen die het doen, des te meer in deze levensfase. Buiten het zorghuis draait de wereld door. In beslag genomen door de waanzin van alledag en het najagen van geld en geluk. Gelukkig? Dat is mevrouw de Vries als haar dochter…

Briljante geest

De grootste genie sinds Einstein, Stephen Hawking, is deze week overleden. Dé Engelse wetenschapper die als mens wilde begrijpen waarom het heelal is zoals het is en waarom het überhaupt bestaat. Enfin, ik ben geen Hawking, geen Einstein, geen natuurkundig genie. Ook geen psychologische studiebol met wereldse successen gezien mijn diploma’s. Desondanks hou ik interesse in de psyche van de mens en de wereld waarin wij leven en word ik deze week getriggerd door de artikelen over zijn bestaan en zijn ideeën over het heelal. Ik wil graag op kleinschalig niveau wat verschil maken voor de mensen om mij heen…

In dit huis

In dit huis: Dienen we de Heer Hebben we plezier Maken we fouten Zeggen we sorry Zijn we eerlijk Geven we knuffels Bidden we voor elkaar Vergeven we elkaar Hebben we lief Deze tekst hangt in mijn keuken en het houdt mijn blik even vast. Ik denk aan mijn twee jongens. Het zijn zij, die mij nog meer op de woorden van het bord richten. Zo beleven tieners het leven echt anders en delen zij hun hart en hun eigen leefregels op de gekste momenten. Of ik nu in een verhitte badkamer in de meest onhandige pose sta en met…

Ga voor goud!

Na enkele weken angstspelletjes af te spelen in mijn hoofd loop ik deze vrijdagochtend met een vredig hersenpannetje de trap af. Hij ligt op mijn mat, de ochtendkrant. Op de voorkant prijkt een innemende foto van Sven Kramer. De man die naast zoveel gewonnen prijzen ook met een gouden Olympische plak op de tien kilometer naar zijn Naomi had willen rennen. Met genot kijk ik naar onze succesvolle schaatsers met een winnersmentaliteit en leef ik mee met topsporters die knetterhard werken en dan een verlies hebben te incasseren. Geluk in handen Iedereen kan bedenken hoe lijdzaam het kan zijn als…